Corrie van Nieuwkerk | 06 8182 2820
5 april 2017 | Poeziealbum

Ik zit te praten met een mevrouw met dementie. Ze klinkt een beetje boos en roept "waarom ben ik hier, ik wil naar huis, waar is mijn moeder". Ik die het fijn vind om zomaar te babbelen met deze mevrouw.

Dan komt uit haar tas, die zij als een kostbare schat op schoot houdt, een 'poesiealbum’. Ik mag het bekijken en ik vraag of ik haar een paar versjes mag voorlezen.

Ik zie dat het album met zorg is behandeld, geen beduimelde blaadjes of ezelsoren. Met prachtige poesieplaatjes. Ik lees bekende versjes en rijmpjes. Van zomaar vrolijke gedichtjes tot aan stichtelijke en hier en daar zelfs licht vermanende teksten. Versjes die jaren later blijkbaar nog steeds worden gebruikt (zelfs toen al het “tip tap top de datum staat op zijn kop”…). Ik herken ze immers uit mijn eigen poesiealbum. 

Ik lees ook de datum die boven de versjes staat: 1940 !

Negentienhonderdveertig!! Een meer dan 75 jaar oud poesiealbum.

Hoe prachtig is dat. Een leven gebundeld in een eenvoudig boekje. Namen van vriendinnen, schooljuffrouwen, grootouders, een buurjongen zelfs. Namen die haar ogen doen oplichten en zelfs een schaterlach ontlokken.

Een boekje niet achteloos weggedaan bij de verhuizing naar de zorginstelling. Maar gekoesterd en bewaard als een kostbaar kleinood, letterlijk als herinnering voor later. Ik mag, zomaar, even terugkijken in haar leven. En koppel door de herkenbare versjes en gedichtjes haar leven ook zo maar even aan dat van mij.